Wat zeg je – vooral niet – als iemand uit de kast komt?

Maart 2019. Het is inmiddels 6 maanden geleden dat ik uit de adoptie-kast kwam. De adoptie-kast, ja: het delen van mijn verhaal voelt een beetje als uit de kast komen. - Hoe dat precies voelt weet ik niet, want tja, ik kwam er nooit eerder uit. - Het was in ieder geval 'een hele bevalling' om zo iets persoonlijks met de wereld te delen!
Na 10 jaar denken en dromen, hakte ik in augustus 2018 de knoop door en vroeg een BKA-nummer aan. Een allereerste nummer waarmee je enkel nog maar aangeeft toestemming te willen verkrijgen een kindje te mogen adopteren. - Meer over de procedure lees je hier: Adoptieprocedure -
Deze tijd staat voor mij vooral in het teken van zoveel mogelijk informatie over adoptie verzamelen en mijn verhaal en plannen delen. Als je zo'n grote aankondiging doet, is het logisch dat er grote reacties komen. En grote reacties komen er zeker! Warme reacties, mooie reacties, lieve woorden, steunende knuffels. Ik heb daar ontzettend veel aan. Dit geeft mij de power om door te zetten op momenten dat het even moeilijk is. Want dat het ook moeilijk is, dat weet ik heel goed. Ik weet waarschijnlijk veel meer over adoptie, dan jij in eerste instantie misschien denkt. Voor jou is het een nieuwe wending, voor mij is het er altijd al geweest. Ik weet waarom ik het doe, hoe ik het doe en hoe ik het ook niet zou willen doen.  En ik hoop dat iedereen dat bedenkt voordat hij of zij op mijn coming-out (mijn verhaal!) reageert.

Bedenk eens.... je hebt iets in je hoofd... Iets kleins of groots wat je heel graag wil. Je hebt na lang wikken en wegen alle voor- en nadelen op een rij gezet en eindelijk besloten dat je er voor gaat! Dolenthousiast vertel je dit aan je partner, ouders, beste vriendin. Waar hoop je dan op? Enthousiasme, neem ik toch aan? Belangstelling ook? Verdiepingsvragen misschien?

Gerelateerde afbeelding

Het lijkt misschien te simpel of voordehand liggend, maar stel je voor..

Een kind komt vol trots zijn nieuwe fiets laten zien!
Hoe zou je denken dat het kind reageert als jij zegt: "Zou je niet liever lopend naar school gaan, anders val je misschien nog?!"
Het kan aan mij liggen, maar ik denk dat er weinig van enthousiasme en doorzettingsvermogen overblijft om te leren fietsen.

Gek voorbeeld misschien, maar zo voel ik me soms bij reacties die ik krijg op mijn aankondiging.
Ik weet dat adoptie 'anders' en 'niet voor de hand liggend' is voor velen, maar voor mij is adoptie natuurlijker dan een zwangerschap.
Begrijpelijk dat dit voor jou niet zo is, maar als je uitgaat van een zwangerschap... stel je dan even een dergelijke aankondiging voor:

Jij: 'Hey, ik wil je nog wat vertellen..." 
Je bestie, buurvrouw, schoonmoeder: "Wat... nee echt? Is het wat ik denk dat het is...?"
Jij: "Ja... giechel, giechel... ik ben zwanger!"
Je bestie, buurvrouw, schoonmoeder:"Oh.. jeetje.. joh.. euh... goh... zou je dat wel...   Dus jij en je man hebben het ge...."
Je bestie, buurvrouw, schoonmoeder gaat verder: Zou je niet liever een hond nemen? Of stiekem voor een kind met die knappe buurman gaan?"

Bizar hè! Nee, zo reageer je inderdaad niet! Mag ik dan via deze weg een verzoek doen? Als iemand dolenthousiast of een tikkie verlegen uit de kast staat te komen voor je neus, reageer dan open en geïnteresseerd, of reageer niet! 😉

Vragen en reacties die ik regelmatig hoor, niet prettig vind en hoop via deze weg voor het laatst te hoeven beantwoorden:

"Oh, dus je wil niet zwanger worden?"
Ik weet niet wat jij hebt geleerd bij biologie, maar om zwanger te worden zijn er altijd nog 2 poppetjes nodig!
Ik zou altijd, ALTIJD voorzichtig zijn met deze vraag en aanname. Ik kan me goed indenken dat vragen en aannames rondom zwangerschap voor veel mensen pijnlijk zijn. Niet doen ... gewoon helemaal niet!

"Je wil zeker zo'n leuk bruin kindje."
Ik vind dit tegelijkertijd een aandoenlijk, grappige en net-niet-discriminderende vraag. "Ja, ik wil een leuk kindje! We willen allemaal een leuk kindje. Hopelijk kunnen het kindje en ik het samen zo goed vinden dat we een leuke mama en leuk kind worden." Het kan me werkelijk niks schelen of het kind geel, groen, paars, bruin of oranje is. Huidskleur is voor mij niet belangrijk. Maar feit is wel dat een klein donker kindje nog schattig is, maar een grote donkere man ineens te maken krijgt met discriminatie. Daar moet ik als moeder mijn kind op kunnen voorbereiden. Ik ben bereid dat te leren, maar ik wilde het jou toch even zeggen. Ook is het zo dat een blank kindje zich misschien beter kan identificeren met mij. Ik kan me voorstellen dat instanties (raad van kinderbescherming, adoptiestichtingen) hier rekening mee houden met matching (plaatsing) van kinderen. Ik houd er rekening mee en sta tegelijkertijd open voor ieder wereldkind. Ik heb tegen de verwachtingen in ook geen voorkeur voor een kindje uit Afrika. Afrika is groot en heeft -net zoals de rest van de wereld - naast fantastisch mooie landen ook landen waar ik liever niet naar terugkeer met een kind van tien om hem of haar zijn geboorteland te laten ontdekken. Ik heb met niet alle landen evenveel feeling, maar als mijn kind uiteindelijk uit een van die landen komt, dan ga ik zorgen dat ik feeling met dat land en diens cultuur krijg.


"Hoeveel kost zo'n kind nou tegenwoordig?"
Vooropgesteld: ik betaal voor de adoptieprocedure, niet voor het kind en er gaat al helemaal geen geld naar de ouders. Ja de adoptieprocedure is kostbaar (en dat is ergens maar goed ook. We willen uiteraard dat alles volgens de wet gaat en wet- en regelgeving in alle landen en kosten van advocaten en procedures kosten nou eenmaal geld. Helaas zijn er geen subsidies voor dergelijke kosten, dus dat komt neer op geld van de adoptieouders). Ik praat niet graag over deze kosten, maar mocht je er meer over willen lezen kan je dat hier in mijn blog lezen: Adoptiekosten.
Wil je mij steunen in de kosten, dan ben je van harte welkom dat te doen o.v.v. Adoptie op rekeningnummer NL57RABO0394021274.  Er is inmiddels al 1395 euro gedoneerd!

"Kun je dan niet beter voor een donor gaan?"
Ik kan deze zin op veel manieren interpreteren. Ik denk niet dat er sprake is van 'beter'. Er worden hier appels en peren vergeleken. Iemand die een auto wil kopen, gaat ook niet beter voor een scooter, omdat een auto meer kost. Hij spaart totdat hij een auto kan betalen, ténzij hij ook wel een scooter zou willen en deze zou voldoen aan de eisen. En daar wringt voor mij de schoen. Ik ga niet liever voor een donor. Sterker nog... ik wil helemaal niet voor een donor gaan. Als ik al geen man voor mijzelf en geen vader voor mijn kinderen in het hier en nu en echte leven kan vinden, hoe vind ik er dan een in een online profielboek van een spermabank? "Doe mij maar nr. 36, met zijn 1.90m, blonde haren en blauwe ogen... die lijkt me wel capabel genoeg om mij een shotje zaad te schenken en zich eventueel in de latere toekomst met mijn kind te gaan bemoeien."
Met alle respect voor mensen die er wel voor kiezen... En ik begrijp dat de dochter van jouw achterbuurvrouw het heeft gedaan en dat haar kindje echt heel leuk is en dat ze het heel goed doen samen. Dat vind ik prachtig! Maar ik kan het niet. Nu niet en ik denk later ook niet, maar wie weet over 5 jaar wel, als adoptie niet lukt. Dan zal ik het grondig onderzoeken en er vol voor gaan. Mocht het zo ver zijn, dan zal ik het je vertellen!

"Pleegzorg is toch bijna hetzelfde en een stuk makkelijker?"
Ook hier lees ik veel in één vraag/stelling. Ik lees vooral een stukje onwetendheid. Dat is helemaal niet erg, maar het helpt jou dan om je vragen meer open te stellen. Als je bedoelt dat pleegzorg goedkoper is en sneller kan gaan, dan heb je zeker een punt. Dat pleegzorg makkelijker is wil ik niet zeggen. Adoptie en pleegzorg zijn beide niet makkelijk, echter ga ik moeilijkheden niet uit de weg.  Aan pleegzorg zitten ook moeilijke kanten, dus ook hier worden in de stelling weer appels en peren vergeleken. Bij pleegzorg kan een kind relatief snel bij jou thuis komen, maar je moet bedenken dat een kind ook altijd weer weg kan gaan. Als dit ten goede is van het kind, vind ik dat het belangrijkste wat er is en oprecht heel mooi. Echter weet ik ook dat dit voor mij emotioneel heel belastend is. Jullie hebben vast allemaal wel eens afscheid moeten nemen van iemand van wie je erg veel houdt.... Het is niet iets waar ik nu voor wil kiezen. Ik wil graag permanent voor een kind zorgen middels adoptie. Mocht dit niet lukken, dan sluit ik pleegzorg in de toekomst zeker niet uit. Binnen pleegzorg zijn een aantal spelregels, waardoor ik nu niet voor pleegzorg kan kiezen. Via pleegzorg heb ik juridisch weinig te zeggen over het kind, reizen naar het buitenland is niet meer zo vanzelfsprekend (oh god, dag wereld!) en een kindje mag volgens de laatste berichten maar 2 dagen in de week naar de opvang (oh god, dag werk en huis en leven!). Begrijp me niet verkeerd, ik vind pleegzorg erg mooi en hopelijk zie ik er in de toekomst mogelijkheden toe. En jij? Zou jij een pleegkind een fijn thuis willen geven?!

"Je haalt zo'n kind wel uit zijn omgeving."
Ik begrijp wat je zegt, maar wil het toch even beargumenteren. Misschien juist omdat ik dit een beladen onderdeel vind van adoptie. Ik ben me er erg bewust van dat het kindje waar ik (hopelijk) voor mag gaan zorgen, niet bij zijn eigen familie op kan groeien. Ik denk wel dat je je moet beseffen dat ik een kind daar niet weghaal. Weghalen klinkt voor mij ook als iets volstrekt illegaals trouwens. Ik wil alleen zorg dragen voor een kindje dat in zijn eigen omgeving geen mogelijkheden heeft om op te groeien in een gezinssituatie. Dit kan alleen als er goed is onderzocht of een kindje niet toch op kan groeien in de eigen omgeving. Als een kind niet bij familie, kennissen, in de omgeving, het eigen dorp of het land kan opgroeien. Het lijkt mij persoonlijk beter dat een kind in een gezinssituatie opgroeit in een ander land, dan in een kindertehuis in het eigen land. Maar als je een gezin in eigen land gaat vergelijken, met een gezin in het buitenland (puur op omgeving en cultuur) dan gaat het gezin in eigen land uiteraard voor. Je kunt er dus van uitgaan dat alleen in uiterste noodgevallen een kind zijn eigen land zal verlaten. Mocht dat het geval zijn, dan ben ik hier... met open armen! Ik vind het zelf ook een moeilijk idee dat het kind dan zijn omgeving, land, taal en cultuur moet verlaten en ik hoop dat ik mijzelf (en tegen die tijd het kindje) hier goed op kan voorbereiden. Als je bedenkt wat een pasgeboren baby al herkent aan geuren, geluiden, aanrakingen. Wat een peuter al gewend is aan gezichten, stemmen, dagritme. Wat een kleuter al kent in zijn taal, in zijn cultuur of misschien op een schooltje heeft geleerd. Wat het al aan kinderziektes heeft gehad. Wat een kind heeft mee kunnen maken in een omgeving die misschien helemaal niet prettig of veilig is geweest. Dan begrijp je misschien dat het tegelijkertijd heel verdrietig en toch beter kan zijn om uit die omgeving weg te gaan.


"Je hoort alleen maar verhalen dat het mis is gegaan." 

Ik weet dat er heel veel verhalen op televisie zijn geweest. Ik begrijp dat je wil delen dat je oudtante Greet een buurvrouw had waarvan de achterneef zijn vrouw onvruchtbaar was en toen besloot te adopteren en dat dat niet helemaal vlekkeloos is verlopen. Maar ik geloof ook dat er na alle 'helse bevallingen'  ook nog steeds vrouwen zijn die zonder al te veel complicaties, redelijk gezonde kinderen op de wereld zetten.

Dus als ik jou nou eens garandeer...
...dat ik me veel meer in adoptie heb verdiept, dan alleen het verhaal van de vrouw van de achterneef van de buurvrouw van jouw oudtante Greet.
...dat ik me bewust ben van wat mis kan gaan.
...dat ik godzijdank ook zie hoeveel er goed kan gaan.
...dat ik bereid ben onderzoek te doen en veel te leren.
...dat ik me voorbereid om een moeilijke weg te bewandelen, maar er ook vertrouwen in heb dat het goed komt.
Zodat ik over een paar jaar klaar ben om op een goede, prettige, veilige, fijne, leerzame, hobbelige maar vooral geweldig mooie manier een kindje te mogen opvoeden.
...heb ik dan jouw zorgen voldoende weg kunnen nemen?

Dan ga ik nu weer even dol-enthousiast op m'n blauw-roze wolk zitten fantaseren over de toekomst. Mocht je in de tussentijd nog open en positief geformuleerde vragen hebben... kom maar op! Ik ben open over de adoptieprocedure en beantwoord je vragen graag!


Liefs,
xx

6 Responses to “Wat zeg je – vooral niet – als iemand uit de kast komt?

  • Lieve buuf,

    Wat een mooi verhaal weer! Respect om zo open een eerlijk te zijn en je hart te volgen!
    En hahahaha, ik heb ook een zus…..die 3 kids geadopteerd heeft met wie het SUPER goed gaat! You go girl!

    X van de buurvrouw

  • Ha buurvrouw, wat een lief bericht! Nu kan ik voortaan reageren met: “Nou, ik heb dus een buurvrouw en die heeft een zus en die heeft wel drie kinderen geadopteerd en die doen het super goed!” 🙂 Dankjewel!! Liefs, xx

  • WAUW!!! Super mooi geschreven en super gaaf dat je gewoon heerlijk je eigen dromen volgt en er echt voor gaat 🙂
    Knuffel xx

  • Nog zo’n lief bericht van een (lange-afstands-) buurvrouw! Dankjewel, doet me goed! Ik kom snel weer even buurten! xx

  • Hi
    Ik heb je blog met plezier gelezen. Heel mooi geschreven. Ik zelf ben vanaf 3de jaar opgegroeid in een pleeggezin en met heel veel kinderen, donker,blank. We hebben altijd naar ons zin gehad.Ik kan met veel plezier terug kijken, naar deze tijd. Minder was dat de kinder bescherming er ging mee bemoeien. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Afijn ik hoop voor je dat de adoptie doorgaat. Veel succes verder en ik blijf je blog,s met plezier lezen. Groetjes Marlon

  • Hi Marlon, dankjewel voor je bericht! Mooi om even te horen hoe jouw ervaringen zijn geweest en dat je met plezier naar jullie mooie gezinssamenstelling terugkijkt. Ik kan mij voorstellen dat niet alles altijd even soepel verloopt (maar in welk gezin is dat wel?). Ik begrijp ook dat er in pleegzorg en adoptie over je schouder gekeken wordt door instanties en de raad eb dat zal niet altijd makkelijk zijn. De kunst is dan om er samen (instanties, pleeggezin, kind, biologische familie) uit te komen. Ik denk dat ook hier ‘openheid’ en ‘het gesprek’ de sleutel tot succes zijn. Dankjewel voor je lieve wensen! Groetjes, Tynke

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *