Voorlichtingsbijeenkomsten

De cursus is afgerond en ik ben geslaagd!
*Slagen was nog nooit zo makkelijk; ik hoefde alleen maar deel te nemen en over adoptie te praten. 🙂

In de vorige blog schreef ik al dat ik na een jaar wachten, de uitnodiging voor de voorlichtingsbijeenkomsten heb ontvangen.
De 5 voorlichtingsbijeenkomsten zijn een verplicht onderdeel van de voorbereiding op adoptie. De 5 middagen – verspreid over september en oktober – vonden plaats in Houten.  De raad van de kinderbescherming is bij alleenstaanden wat scherper op het netwerk en daarom adviseerde de Stichting Adoptievoorzieningen mij om een zogenoemde steunfiguur mee te nemen.
Dat mijn moeder kon deelnemen aan de bijeenkomsten is voor mij erg waardevol geweest. Omdat ze mij uiteraard (al bijna 35 jaar, hoera!) kent, omdat ze al lang van mijn adoptiewens weet en om haar pedagogische achtergrond.
Ook de gesprekken die ik na iedere bijeenkomst met mijn vader had, hebben mij geholpen om alles onder woorden te brengen, om te relativeren, om te voelen hoezeer ik gesteund word in dit proces.

Ik heb veel de vraag gekregen waarom er een cursus is voor adoptiefouders. ‘En zouden niet alle ouders zo’n cursus moeten krijgen’ was daarbij een veelgehoorde stelling. Begrijpelijk hoor! En ik denk dat ook regelmatig, maar ik vind dat ik daar niet te veel over mag oordelen met alleen mijn pedagogische opleiding.
Om die eerste vraag wat beter te beantwoorden, zal ik wat meer over de cursus vertellen. Vooropgesteld dat het geen opvoedcursus is, maar het ouders vooral inzichten en handvatten wil geven over achtergronden van de kinderen en diens biologische ouders en mogelijke uitingen in gedrag op korte en lange termijn.
Het gaat dan met name om de achtergronden van biologische ouders en redenen waarom zij (vaak in uiterste waanhoop) afstand van hun kind (moeten) doen. Er is gesproken over goede en onveilige hechting. Wat doet het met kinderen als ze afgestaan zijn en vervolgens in een kindertehuis (met wisselende verzorgers?) of in (soms verschillende) pleeggezinnen worden geplaatst. Hoe kan die hechtingsproblematiek zich uiten op jonge of latere leeftijd. Wat doet het met je als je wordt opgehaald door mensen die er anders uitzien, anders ruiken, een andere taal spreken? Hoe ga je als kind om met loyaliteit naar je beide ouders, ook als je biologische ouders misschien niet altijd konden doen wat het beste voor je was. Hoe ga je om met vragen over je achtergrond en identiteit, met opmerkingen of gevoelens rondom je ‘andere’ uiterlijk en het geadopteerd zijn?
Zaken om in de toekomst in je achterhoofd te houden, zonder dat daar zozeer opvoedkundige tips aan werden gekoppeld.

Veel wat in de cursus werd besproken, was voor mij herkenbaar. Door mijn jeugd, door het werken in allerlei kinderopvangcentra en scholen en door wat ik heb gezien op mijn reizen en in de verschillende kindertehuizen die ik voor korte of langere tijd heb bezocht. En ondanks dat het een hele investering is, financieel en in tijd, en ik niet alles even relevant vond tijdens de cursus, kan ik achteraf zeggen dat het toch erg waardevol is geweest. Want ook al waren veel dingen bekend, het heeft nu betrekking op jezelf en je toekomstige kind en (my god) dat is nieuw en spannend! En ondanks dat ik in het begin niet helemaal begreep (sorry!) waarom we in de groep uitgebreid kennis met elkaar maakten, als we elkaar maar vijf middagen zouden zien, achteraf merk ik hoe waardevol het is om je ervaringen te delen met mensen die op hetzelfde pad staan.

En terwijl er steeds meer vragen in mij opkomen, beginnen er nu na de cursus langzamerhand ook steeds meer puzzelstukjes op z’n plek te vallen. En dat is net zo vaag als het klinkt. De weg naar adoptie is niet rechtlijnig! Een land en een vergunninghouder kiezen, voor welke special needs sta je wel of juist niet open, hoe ga je alles financieel regelen, nu voor de adoptie, maar ook in de toekomst.
En om niet altijd maar in het hoofd te zitten, ben ik na een mega-opruiming in huis begonnen met klusjes om het huis veiliger en klaar te maken voor de toekomst.

Genoeg om me mee bezig te houden de komende tijd. Nu ik de cursus heb afgerond, is mijn aanvraag door Stichting Adoptievoorzieningen doorgestuurd naar de Raad van Kinderbescherming in mijn regio. Van hen krijg ik binnenkort bericht wanneer de raadsgesprekken gaan plaatsvinden. In de komende weken zal ik in ieder geval zelf een medische keuring bij een onafhankelijk arts moeten aanvragen (kost weer 100 euro, maar een goede gezondheid is uiteraard onbetaalbaar!) Wil je meer weten over de stappen in de procedure, lees dan de blog over de adoptieprocedure.

Voor nu wil ik jullie allen nog eens bedanken. Jullie hebben er samen niet alleen voor gezorgd dat ik aan de cursus kon deelnemen, maar ook dat ik mij gesteund voel en mijn verhaal verder durf te delen. Dankjulliewel!

Liefs,

xx

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *