Running Riga

Twee maanden heb ik hier naartoe gewerkt. Alleen wanneer mijn lichaam echt om rust schreeuwde, week ik van het schema af. Ik ben vastbesloten dit keer een PR te lopen. Na 4 slechte... Laat ik het vriendelijker zeggen: minder goede halve marathons, mag er nu toch wel weer een goed resultaat neergezet worden. Ik voel me de afgelopen maand fitter en sterker worden. De trainingen gaan beter en belangrijker dan dat alles: ik heb het plezier in hardlopen terug gevonden! Zeker de keren dat ik even echt de benen kan strekken... echt even gas kan geven... heerlijk! Ik heb het idee dat dit wel goed gaat komen, Running Riga. En ook al gingen de twee laatste trainingen, die ik in Tallinn en Helsinki liep, niet zo gemakkelijk, ik heb op deze trip ook rust gevonden. En die rust vertelt mij dat het goed zal komen, ongeacht de uitslag.

Ik ben opvallend kalm voor mijn doen. Normaal gesproken verlies ik de meeste energie in de uren vóór een run. Vandaag niet. Mijn oordopjes, waarvan één tijdens mijn reis al kapot was gegaan, blijken nu allebei te zijn overleden. De traditie zet zich kennelijk voort. Ik geloof dat ik nog geen enkele marathon mét muziek heb kunnen lopen. Jammer, maar als ik het positief bekijk: geen geklooi met uitvallende oortjes onderweg. Ook het feit dat ik mijn pacer niet kan vinden, houdt mij niet langer dan een halve minuut bezig. Ik ga het gewoon zelf doen. Ik wens de meisjes succes en dan gaan we in dribbelpas de startlijn over.

Dit keer heb ik de route eens van tevoren bekeken. Uitgebreid bekeken. Rustig van start op het lusje door de eerste wijk. Het is altijd al een kunst om rustig te starten, maar ik zal mijn krachten moeten sparen. Dubbelmoeten sparen, want na dat lusje komt de brug en er zullen nog meer bruggen volgen en lange rechte saaie stukken en nog meer bruggen. Maar goed, daar zijn we nog niet. De eerste lus door. Dat gaat prima, ik heb goede moed, heel veel zin en loop ondanks dat niet eens zo gek hard weg. Als ik de eerste brug zie aankomen, raak ik niet eens in paniek. Sterker nog, ik besluit nog even een fotootje te schieten.

 

En dan gaat de telefoon weg en focus ik me op een langzame klim naar boven. Het valt me alles mee. Gister toen ik deze brug op wandelde, had ik erger verwacht voor vandaag. Ik kijk rechts en links uit over het water en zie de volgende bruggen al liggen, maar nogmaals... daar zijn we nog niet. Ik loop wat harder de brug af en vraag me af wat energie-vriendelijker is: heel hard de berg af rennen met behulp van de zwaartekracht of toch met de rem erop om energie en beenspieren te besparen. Ik kies voor een gulden middenweg, ik heb nog zo'n 18km te gaan!

We slaan rechtsaf en komen langs het zwembad. Hier heb ik van de week gezwommen. Een echt wedstrijdbad met hele lange banen. Deze reis heb ik in de diverse steden verschillende baden opgezocht. Wat is het heerlijk om te zwemmen! Na deze reis ga ik daar zeker mee door. Ik heb een abonnement genomen op het buitenbad, dus van de week ga ik gelijk beginnen. Lekker herstel na deze run. Ik zit al op 5km en daar is de tweede waterpost. Ik loop tot nu toe aan de waterposten voorbij. Zolang ik geen dorst heb, blijf ik liever in een gestaag tempo doorlopen. Ik ben op de terugweg van de tweede lus en kom weer langs het zwembad. Het is een gezellige drukte voor de deur met muziek dansende reclame-meisjes en een bijna-bob-marley die ons door een microfoon enthousiast aanmoedigt. Bij de 6 en 7 kilometer bezorgen meisjes met een tuinslang de lopers een verfrissende douche. De hitte valt me nog mee. Ja ik heb het warm, maar soppende schoenen en zeiknatte kleren is vragen om schuurplekken en kapotte voeten.

We mogen de brug weer op. Ik loop heel rustig en ook dit keer valt het me mee. Vanaf de brug kan ik de lopers zien die naar en van het zwembad komen. Ik zie een van de meiden, maar ze is te ver om haar te roepen. Ze loopt heel gefocust.  Het geeft mij moed om ook weer voor me te kijken en door tegaan. Ik heb deze twee meiden vorig jaar in Noorwegen ontmoet, de dag nadat we de (halve) marathon liepen. We ontmoetten elkaar zelfs in het zwembad! Zo gaat dat met reizigers en lopers. Dat schept een band, zo blijkt. En zie ons hier nu een jaar later, samen een weekend in Riga. Zij op de hele en ik op de halve marathon. Te gek dat dit zo kan!

Ik zit al op 10km. Ik let niet eens zo heel veel op mijn pace. Volgens mij zit ik tegen mijn eindtijd aan, maar mijn pace lijkt nogal te wisselen. Ik kan er weinig mee en loop maar gewoon zoals het gaat. En het gaat eigenlijk best lekker. Ineens is er heel veel publiek. En muziek en mensen in klederdracht. En dan ineens zie ik waar ik ben. We zijn langs het prachtige park gelopen en lopen nu recht op het vrijheidsbeeld af. Het vrijheidsbeeld van Riga dan. Of de naald zoals wij die thuis in Apeldoorn zouden noemen. Het beeld dat op mij toch wel indruk heeft gemaakt. Als je nagaat hoeveel ellende en druk deze stad, dit land heeft ervaren in de afgelopen honderd jaren. Ik las erover in de gids, bezocht een museum met een geordende tijdlijn - precies zodat geschiedenisdummy's als ik het ook nog konden volgen - over de immer durende onderdrukkingen en had een bijzonder mooi gesprek met een local over de vrijheid van reizen. Een vrijheid die zij nu eindelijk ook kon ervaren. Een vrijheid die ik mijn leven lang al mag ervaren en waar ik mij heel gelukkig door voel.

Terwijl ik hieraan terugdenk loop ik af op een koor. Een heel groot koor. Een prachtig zingend koor. Zij staan op het keerpunt dat het einde van deze lange laan aangeeft. Aan beide zijden van de straat, rijen dik. Dit is niet normaal mooi. Ik heb het bloedheet, maar loop met kippenvel. Ik grijns van oor tot oor. Na alle gedachten die net door mijn hoofd gingen en dan dit gezang.... waanzinnig. Soms denk ik dat hardlopen de emoties versterkt. Ik kan tijdens het lopen ineens overvallen worden door een emotie. Nu is dat een intens soort geluk, wat zelfs voor mij, met al die woorden die ik heb, die ik schrijf, moeilijk is om uit te drukken.

Terug langs het vrijheidsbeeld en de dames en heren in klederdracht die zo veel mogelijk handen willen schudden en ons aanmoedigen voor de volgende kilometers. Die aanmoedigingen kunnen we gebruiken, want hier komen de kinderkopjes. Ik sprak er de afgelopen weken met verschillende mensen over. Ook al is het geweldig dat de route door het oude centrum loopt, prachtige straatjes met de mooiste gebouwen, die kinderkopjes zijn killing! Ik kan me niet voorstellen dat dit goed is voor spieren en gewrichten van enkels en knieën. Je kunt je voeten niet goed plaatsen en afzetten, dus laat ik het tempo maar wat zakken. Het stukje kinderkopjes is gelukkig niet lang, al was het leuk door wat inmiddels bekende straatjes te lopen. We lopen het centrum weer uit en maken ons op voor de volgende brug. Brug op. Brug af. 14km bordje. Waterpostje. Het is warm en ik heb dorst dus ik sta mijzelf toe al rennend een paar slokken water te nemen. En dan gebeurt er iets. Ik weet niet wat het is, maar ik merk het. Ik merk het in mijn lijf, ik merk het in mijn hoofd, ik merk het aan mijn horloge en ik zal het merken aan de statistieken achteraf. Mijn pace dropt en de moed loopt eerder uit mijn schoenen, dan dat het erin zakt.

Ik zie dat ik mijn tijd niet ga halen. Ik zal met geen mogelijkheid 7 kilometer harder kunnen gaan lopen om die tijd goed te maken. Zo langzaam als ik loop, zo snel heb ik besloten dat het oké is. In gesprek met mijzelf: Kijk, je hebt het zwaar. Is het dan niet al goed genoeg als je deze loop volbrengt? Kun je dan nu afspreken dat je ongeacht het resultaat, trots zult zijn bij de finish? Zal je dan nu niet gewoon eens om je heen kijken? Genieten van waar je eigenlijk loopt? Genieten van het feit dat, ondanks het rete zwaar is, je het toch gewoon doet! Genieten van het feit dat er heel veel mensen om je heen zijn, die dezelfde strijd leveren en velen om je heen zelfs de dubbele afstand lopen? Oké, let's go!

Ik loop langs het water en zie aan de overkant de prachtige gebouwen van het oude centrum opduiken. De weg recht voor mij is niet zo interessant, maar er zijn genoeg shirtjes, kapsels, tatoeages en billen om te volgen. Achter (of eigenlijk voor) al die mensen doemt de brug op. De laatste brug van vandaag. Hij lijkt maar niet dichterbij te komen. Nog een waterpost. Ik besluit dit keer echt goed te drinken. Of ik nou echt zo'n dorst heb, of dat het gewoon een gebrek aan energie en wilskracht is, ik wil drinken. Ik ga er toch even bij lopen. Giet een bekertje sportdrank en een bekertje water achterover. Na de laatste waterpost moet ik mijzelf echt even een zetje geven. Mijn benen voelen ineens zwaar aan door het lopen. Het 17km bordje vertelt mij twee dingen. 1. Je moet nog vier hele kilometers. 2. Als je nu gaat lopen ben je verkocht en gaat het een lang en slopend einde van een mooie run worden. Dus we lopen de brug op. Ik heb het vermoeden dat ik aan alle kanten wordt ingehaald, maar als ik bovenop die brug ben kan ik even terug kijken op wat ik al wél gelopen heb.

Ik krijg ook wat meer zicht op de afstand tot de finish en dat lijkt heel goed te doen. Het zijn nog wel drie kilometers, maar ik weet nu ongeveer waar de finish is. Als mijn linkerschoen niet zo verrekte irritant zou doen, dan wordt het lopen misschien nog wel wat makkelijker. Ik zou natuurlijk ook even kunnen stoppen om die veter opnieuw te strikken. Wie loopt er nou door met pijn als het makkelijk verholpen kan worden. Ik strik mijn linkerschoen opnieuw en loop direct weer door. Om een paar honderd meter later nog eens naar de veters te grijpen. Na ook een tweede poging blijkt dat het niet zo makkelijk verholpen is. Er zit niets anders op dan door te lopen. Het scheelt ook dat we weer even naar beneden mogen en aan de overkant van de rivier zijn. Dat we aan de laatste kilometers zijn begonnen en eigenlijk alleen nog maar rechtdoor hoeven lopen tot we bij de finish zijn. Ik kan de finish nog lang niet zijn, maar als je gewoon zo door blijft lopen, kom je er vanzelf. Het helpt ook om even een wandelaar aan te moedigen om op een rustig tempo weer door te hobbelen. En de mensen langs de kant te zien, meer toeschouwers betekent zeker dat we in de buurt van de finish komen.

Er is nog een waterpost, vlak voor de 20km. Wat een vreemde locatie voor een waterpost, maar ik bedenk me al gauw dat de marathon lopers nog een heel eind moeten. En dan te bedenken dat ik er al bijna ben! Ik ga hier niet stoppen voor water. Ik heb net mogen drinken en als ik nu gewoon lekker door blijf lopen krijg ik over anderhalve kilometer een hele fles water. Zoveel water als je wil. En sap en ijskoffie. Of gewone koffie en gewoon ijs. Maakt niet uit, als je maar doorloopt. Er is ineens verkeer langs de route en er komen meer en meer toeschouwers. We lopen inmiddels weer op bekend terrein. Langs het station en die mooie brug waar we een half uur geleden over liepen en dan het oude centrum in, maar daar denk ik niet meer aan. Ik zie ineens de finish en begin me te focussen. Oh wacht... verkeerde baan! Rechtdoor voor de marathonlopers.. nee, dank u! Halve marathonlopers rechts aanhouden. En dan zie ik hem: de finishlijn en ik zet het op een lopen. Ik schrik van de tijd op het bord, heb ik dan echt zoveel tijd laten liggen? Laat ik dan in ieder geval nu nog even aanzetten om onder de tijd van mijn laatste halve marathon te blijven. Geen idee waarom ik de afgelopen 7 kilometer geen energie meer had, maar deze laatste honderd meter gaan me gemakkelijk af. Lopen. Lopen, lopen, lopen!

En ik ben binnen! Een beetje gedesoriënteerd in de menigte die daar direct staat en zit en ligt als op een gezellig festivalterrein. Ik bedenk me nog net dat ik ook nog een medaille krijg voor ik al direct mijn tas op wil gaan halen. Tot mijn grote geluk krijg ik naast die medaille ook een tasje met water en sap. Die medaille zou ik haast inruilen voor nog drie flesjes drinken. Binnen een paar minuten is het flesje sap leeg en voel ik mij alweer een stuk beter. Eigenlijk voel ik me sowieso wel heel goed. Ik had dan wel geen energie om harder door te lopen, ik heb mijzelf ook niet helemaal leeg of stuk gelopen. Geen pijntjes, op wat schuurplekken na. Oh en die verrekte linkerschoen. Ik maak de veter helemaal los, maar het lijkt nog niet te helpen. Straks maar eens bekijken wat daar aan de hand is. Nu eerst mijn tas halen en dan op naar een heerlijke douche, maar een foto met medaille mag natuurlijk niet ontbreken.

Terug op de hotelkamer zie ik dat ik twee minuten sneller was als twee maanden geleden. Ook al had ik gehoopt sneller te zijn, het geeft ook weer ruimte voor verbetering. De temperaturen hier zijn te hoog om het niet van een zonnige kant te bekijken.
Ik geef mijzelf de komende week even rust op wat herstelloopjes en verfrissende zwemuurtjes na. 1 juni ga ik weer beginnen met trainen. Een tweede schema, een andere aanpak, een langer traject naar een nieuwe kans. In de herfst staan er weer mooie runs gepland. Ik zal proberen nog fitter en vooral relaxter aan de start te verschijnen. Ik zal proberen de tijd weer los te laten en te genieten van alles wat er onderweg te ontdekken valt. Wie weet lukt het me dit keer wel om met muziek te rennen en loop ik dan eindelijk eens dat zo niet belangrijke PR. 😉

Liefs,

xx

 

 

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *