Run Limassol – Meer dan een Race

Read in English?

Ik was zo relaxed de afgelopen dagen. Alsof ik even vergeten was dat ik tijdens dit heerlijk zonnige tripje naar Cyprus, ook nog even een halve marathon zou rennen. Ik had wel gedacht dat die zenuwen zouden komen, zodra ik in het startvak zou staan. En inderdaad, hier sta ik dan, met mijn zenuwen.


Eigenlijk zijn die zenuwen net zo kansloos als mijn last-minute plan om me te richten op een tijd van 2:00 uur. Ik weet dat het te vroeg is. Ik heb mijn trainingen pas net een beetje op de rit en ben na driekwart jaar nog steeds niet hersteld van de ongedefinieerde 'buikproblemen'. Vanmorgen ben ik pijnvrij opgestaan, maar nu sta ik hier weer met een pijnlijke buik. Ik wil er niet aan denken!

Ik kijk om me heen en dan zie ik hem.... een pacer met een 02:00 uur vlag op zijn rug. Zal ik het toch proberen? Ik loop op hem af en vraag of hij me twee uur lang over het parcours wil meezeulen. Hij zegt dat ik maar vóór hem moet gaan lopen en dat het me vast gaat lukken. De buikpijn is snel vergeten, ik ben nu alleen nog maar bang voor mijn eigenwijze ideeën. Want wat nou als ik hem na een kilometer al uit het oog verlies, dan zakt de moed je toch in de schoenen?! En weer zeg ik mezelf ook daar niet aan te denken.

Kijk eens om je heen, dit is meer dan een race. 
Ik sta op de boulevard, hoor de zee tegen de kade klotsen, zie palmbomen, hoor het geroezemoes van vele enthousiaste en zenuwachtige lopers om mij heen. De temperatuur lijkt goed. De zon is al op, maar nog niet te warm. Er staat een koel briesje zo langs de kust. Ik ga gewoon lopen en zie wel wat er gebeurt, zoals ik me de afgelopen weken had voorgenomen. 

Er klinkt gejuich, de marathon is van start gegaan. Langzaam schuiven wij halve-marathon-lopers richting de startlijn. En dan zijn we los! Ik blijf strak achter de pacer lopen. Bang om hem in het gedrang, direct uit het oog te verliezen. Het is een gekrioel, stapje inhouden, stapje bijzetten om hem te volgen. Dit begint me in de eerste honderd meter al op de zenuwen te werken. Zo kan ik zeker niet lekker en ontspannen lopen. En dan laat ik de pacer los. Ik ga iets voor hem lopen, zodat ik hem niet meer zie, mijn focus ergens anders op kan richten, om me heen kan kijken. En dan is daar die grijns!


Run with a smile, zoals hier overal staat geschreven. Welcome to the world's brightest marathon. Het is toch te gek dat ik hier kan lopen. Mijn vijfde halve marathon, mijn vijfde loop in het buitenland. Langs de zee, met in de verte schepen die liggen te wachten de haven binnen te varen. Van de oude stad naar het nieuwe gedeelte waar ik de dag daarvoor nog niet was geweest. Wat een mooie manier om een stad te ontdekken.
Ik denk dat de pacer ergens vlak achter mij loopt, maar ik kijk niet achterom. Wel check ik mijn tijd en zie dan dat ik bijna een minuut voor op schema loop. Die speling zal ik zeker wel nodig hebben, want dit kan ik vast geen 21km volhouden.

Na een kilometer of vier loop ik nog steeds een minuut voor op schema. Ik kijk lekker om me heen, maar merk wel dat mijn ademhaling wat hoog zit. Als dan ook weer de spanningsrugpijn op komt zetten, die ik sinds New York ken, weet ik dat ik tijd moet gaan loslaten. Ik loop lekker door, maar zal een keer gas terug moeten nemen.

Iemand die ik in het startvak heb ontmoet, komt even naast me lopen. Ook hij mikt op 02:00 uur en ook hij loopt lekker door. Tot aan 8,5 km blijf ik voorliggen op schema. Dan komt er wat vals plat en begint mijn ademhaling weer wat onrustig te worden. Ik besluit iets gas terug te nemen en me te voegen bij de pacer. Als die echter voorbij komt stormen, weet ik gelijk dat ik hem niet bij zal kunnen houden. Hij zat wellicht toch vlak achter me en heeft dan ook een tempo iets onder de twee uur. Even baal ik, maar hey er is nog niets verloren, misschien hervind ik straks mijn energie als ik even wat rustiger aan heb gedaan.

De lopers beginnen terug te komen aan de andere kant van de weg, wat betekent dat we bijna op de helft zijn. Als ik de vlag van de pacer het bochtje zie nemen en ook mijn horloge check, zie ik dat we al op de helft zijn. Dat is eigenlijk best snel gegaan.
Ik zie de pacer verder weglopen als we weer een beetje moeten klimmen. Op dat punt breekt tegelijkertijd de zon door als ook mijn wilskracht. Ineens is het super warm, er is geen briesje meer langs de kust, ik zie een berg in een heuvel en ik ga nooit meer een tijd van 02:00 uur halen. Deze confrontatie is niet leuk, maar had ik gezien mijn fysieke toestand ook wel verwacht en hoort er momenteel even bij. Dat gezegd hebbende geef ik mijzelf toch weer een duwtje en loop door.

Een grote fles koud water doet gelukkig wonderen. Die tijd is helemaal niet belangrijk zeg ik tegen mijzelf. Je doet het toch maar mooi weer, zo'n afstand na driekwart jaar ziek zijn. Het is toch ook gewoon super vet om hier te mogen lopen. Kijk nou eens naar die mensen om je heen die ook allemaal hun race lopen, opgewekt of ploeterend. Ik ben benieuwd of er ook zo'n chaos van positieve en negatieve gedachtes door hun hoofd raast terwijl ze rennen.

Ik volg steeds weer een ander shirtje. Dat shirtje met die stippen, blijf daar maar achter hangen. Dat shirtje met die naam,- is dat zweeds?- volg haar maar een tijdje. Dan loop je even naast iemand en kijk je elkaar lachend of vol vermoeidheid aan. Dit soort momenten maken ook mijn loop en zijn mij zo veel meer waard. De kinderen die staan the juichen, de mensen die voor je klappen - als je ze een kleine beetje aanspoort 😉 - de snelle lopers aan de overkant van de weg en heel soms daartussen een bekend gezicht, de joelende meisjes met fluitjes en telkens dat ene meisje dat danst zodra er muziek wordt gespeeld. Ze loopt sneller dan ik, maar op de plekken waar muziek of gejuich is, blijft ze even staan voor een dansje en zo zie ik haar steeds weer terug.

Ik stop vaker bij de drankposten, want ik loop leeg hier in de warmte. Gelukkig als we weer meer langs de kust lopen, is daar ook weer dat verkoelende briesje. De energie is ver te zoeken, maar ik ben niet de enige die het zwaar heeft. Een blik van een medeloper, ik spoor iemand aan, iemand spoort mij aan, het briesen van de een en het lachje van de ander. Ieder zijn eigen loop, ieder zijn eigen doel, maar toch allemaal ook eenzelfde doel: lopen tot de finishlijn.

Ik ben weer op de boulevard en ik zie daar 'start' in plaats van 'finish'. Ik mag toch hopen dat het wel de finish is! Links van mij de zee, langs beide kanten palmbomen en meer mensen langs de kant. Ach als ik dan toch klaar ben, kan ik het laatste stukje nog wel even de benen strekken. Ik storm langs het dansende meisje, die ik ook zo noem en ze straalt van oor tot oor. Ik doe dat ook terwijl ik op de start, maar toch eigenlijk de finish afstorm. Ik mag dan wel niet tevreden zijn over mijn tijd, maar dit is een mooi einde en dit is zo veel meer dan een race. 

Over de finish wordt mij direct water, een folie en fruit aangeboden. Ik vergeet mijn medaille in ontvangst te nemen, maar gelukkig is de organisatie wel allert! Ik krijg een medaille omgehangen en iemand vraagt of ik mijn benen wil laten masseren. "Dat is wat ingewikkeld, want ik heb compressiekousen aan, maar als iemand mijn pijnlijke rug onderhanden zou willen nemen....." Niet veel later lig op de massagetafel en word door drie paar handen gemasseerd. Super fijn want vijf minuten later is alle spanning uit mijn rug verdwenen!


Even een finishfoto langs het water en dan op zoek naar de halve marathon finishers. Ervaringen uitwisselen en juichend de marathonlopers binnenhalen. Er is herkenning, er zijn nieuwe ontdekkingen, er zijn pr's, er zijn pijntjes, maar er is vooral trots op elkaar en jezelf voor het lopen van zo'n mooie afstand. Want het lopen van zo'n lange afstand, is zo veel meer dan een race.

Liefs,

xx

 

Loop jij volgend jaar ook te stralen op het zonnige Cyprus? Neem alvast een kijkje op Limassol Marathon

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *