My First Half Marathon in Halong Bay, Vietnam

How to run your first Half Marathon….

Or should I say… how not to run your first Half Marathon.

Read in English?

Vol plaatsvervangende adrenaline volg ik vandaag een aantal bekenden tijdens de Amsterdam Half Marathon. Via een marathon app kun je precies volgen waar de lopers zich bevinden. Enkele lopers hebben richttijden opgegeven, anderen willen gewoon een keer finishen. Enthousiast ververs ik regelmatig de app en zie de poppetjes door de hoofdstad verschuiven. Wat doen ze het goed! Yes, weer 5km verder. Wow, ze zijn al op de helft. Man wat is hij snel! Oh wat leuk, zij lopen samen! En wow hij is al veel verder dan hij had gedacht te komen! Geweldig om zo in spanning mee te kijken van een afstand. Dat was wel anders bij mijn eerste halve marathon. Wat was dat eigenlijk primitief…. en ineens ben ik terug bij de Half Marathon in Halong Bay…

Een reisblog over Halong Bay lees je hier!Halong Bay Half Marathon

Ik word wakker voor een toiletbezoek. Terug in bed kijk ik op de klok: 04:00 uur.  Dat is wel wat vroeg, dus ik probeer nog wat te slapen. Helaas, ik kan niet meer slapen. Ook niet na een hoop gewoel en gedraai. Ik ben te zenuwachtig. Nog maar eens naar de wc. Daarna dwing ik mezelf toch nog een tijdje te blijven liggen, maar lang houd ik het niet vol.
De minuten tikken langzaam voorbij…

05:00 uur, ik mag opstaan. Eerst maar eens wat eten en drinken. Ik ga zo vaak naar het toilet, dat ik wel wat energie kan gebruiken. Daarna kleed ik me rustig aan. Korte broek, hemdje, het gaat goed heet worden onderweg. Startnummer op, waar zijn mijn oortjes nou? Zonder muziek kan ik niet lopen! Oké, ik ben er klaar voor. Nee, toch nog even naar het toilet.
Gosh, hoe ga ik dit doen? Zo moe en zo leeg, nu al! Ik probeer mijn hoofd toch koel te houden. Hup, nu gaan. Je gaat alleen maar een rondje rennen. Als het niet lukt, ga je gewoon terug. Niet meer aan het toilet denken, gewoon gaan. En ik stap de deur uit.

Halong Bay Half MarathonHet is zes uur geweest en begint net licht te worden. Daar loop ik dan, in m’n eentje door het slapende stadje. Er zijn alleen wat vissers op weg naar hun stekkie. Behalve de vlaggen langs de weg, zie ik nog weinig dat een race aankondigt. Er is geen enkele loper op straat en mijn hotel is toch echt maar vijf minuten van de start vandaan.

Bij de start aangekomen ga ik nog maar eens naar het toilet. Ik drink wat laatste slokken water. Controleer m’n startnummer en m’n oortjes. Alles zit prima. Alleen m’n bibnummer, wat moet ik daar mee?

Gister was ik al bij de expo. Dat was zo officieel en tegelijkertijd zo primitief! Het is de eerste keer dat Halong Bay deze Heritage Half Marathon organiseert. De buitenlandse deelnemers zijn uitgenodigd op een soort VIP avond. Ik was daar alleen met een Nederlands stel, twee Amerikanen en een man uit China, geloof ik. Het was erg officieel, maar zo kleinschalig dat ik mij hoogst opgelaten voelde. O gosh, nu gaan ze heel wat van mij verwachten als internationale atleet!

Je kunt je voorstellen dat ik ook daardoor rete zenuwachtig ben. Ik bedoel ‘je voelt toch die druk’.
Tijdens die VIP-bijeenkomst is ons ook op het hart gedrukt vooral je BIB-nummer niet kwijt te raken. niet alleen omdat je dan gediskwalificeerd wordt, maar ook omdat je dan $100,- moet betalen. Ik vraag me af waarom we niet gewoon een bib-nummer aan het startnummer hebben, maar begrijp dat ze hier iets minder technische snufjes hebben, dan ik gewend ben. Het is allemaal iets primitiever. Ik krijg tenminste een bibnummer, maar dat deze van een slechte kwaliteit is, daar zullen we snel genoeg achter komen.

Het is tijd om naar de start te gaan. Dat nummertje moet aan je rechter zijkant geplakt worden. Mijn rechter zijkant is een mouwloze schouder. Daar blijft dat stickertje niet op plakken. Dat wordt dus mijn rechter heup. Oké prima zo.
Alles is er klaar voor. Ik sta in het startvak met zo’n 80 andere lopers. Dit helpt niet echt voor mijn zenuwen. Ik ben zo bang dat het allemaal goede lopers zijn. Kom ik aan, ongetraind, uit een koud kikkerlandje. Ik sport dan wel veel, maar zoveel heb ik nou ook weer niet getraind de afgelopen tijd. Ik liep de 16km op de DamtotDam in september en toen dacht ik voor de grap ‘oh dan kan ik in maart wel eens een halve marathon in plaats van een 10km lopen bij de CityPierCity’. Niet veel later kwam er reclame van de Halong Bay Half Marathon voorbij en ik was verkocht.

Nu ik hier in de rij sta weet ik even niet meer waarom. Ik moet alleen maar naar de wc, maar ieder moment kan de race beginnen. De dixie staat naast het startvak, maar ik durf echt niet meer te gaan. Straks vertrekken die 80 mensen en loop ik gegarandeerd 21km achteraan. Ik voel me zo slecht. Laat dat startschot nou maar gaan!

Gelukkig, daar gaan we! Ik loop naast de Nederlandse vrouw. Zij wil ook in ongeveer 2 uur finishen. Ik heb zoals altijd geen idee hoe ik mijn tempo moet starten, dus blijf naast haar lopen. Na een kilometer geeft ze aan dat we wat te hard lopen en na de tweede kilometer proberen we wat gas terug te nemen. En dan ineens zie ik het….

Mijn bibnummer zit niet meer waar hij zat. Sterker nog… hij is verdwenen! “O god, mijn bib-nummer!” Ik draai me om en ren de tegengestelde richting op. In paniek roep ik naar wat mensen dat mijn nummer kwijt is. Ik ren langs de kant en zoek op de grond. “O god, nu ren ik voor niets”, roep ik naar iemand, die vraagt wat ik doe. “Gewoon voor jezelf lopen”, roept hij terug. En gelukkig brengt me dat tot omkeren. Als een maloot begin ik te rennen om de tijd goed te maken. Na een kilometer of drie wordt er water aangeboden en daar staat de Nederlandse vrouw heel lief op mij te wachten.
Nog steeds hyperdepiep vertel ik haar het verhaal. “Gewoon laten gaan”, is ook haar advies. “Die vind je toch niet terug”.

We komen bij het eerste keerpunt, waar we een kralenarmbandje krijgen om te bewijzen dat we helemaal tot daar de lus hebben gelopen. Op de terugweg blijf ik naar de overkant van de weg turen in de hoop een wit stickertje te zien.
Als ik drie keer de berm over ben gestoken en telkens weer mis grijp, geef ik het op. Ik ga ‘m inderdaad niet meer vinden.

Halong Bay Half Marathon

De route leidt ons na een kilometer of 7 weer langs de start waar ik iemand van de organisatie herken. Ik schreeuw naar hem dat ik mijn nummer ben verloren en kan wel janken. “Geeft niets, gewoon lopen!”, roept hij. En dat doe ik. Wat een opluchting dat hij dat heeft gezegd!

Ik ren achter mijn hotel langs. Ik ren over de lege markt. Ik ren over de brug, wow wat een klim! Ik ren nog steeds naast de Nederlandse vrouw. We krijgen weer een flesje water aangereikt. Heel fijn, met dopje! Ik kan het flesje dus weer afsluiten en er kilometers mee in mijn hand rennen en af en toe wat drinken. Te veel in één keer vind ik nooit prettig, maar dit werkt prima. Er rijden inmiddels ook auto’s op de weg. Sommigen houden rekening met ons. Anderen razen vlak langs. De weg is niet afgesloten voor de run, dus wij rennen zo nu en dan vlak langs de berm.
Dan kunnen we de bocht door en het dorp in. Hier staan ook af en toe een paar mensen langs de kant. Niet veel, het is vroeg en mensen weten misschien niet dat deze run georganiseerd is.

Twaalf kilometer en ik houd het niet meer vol. Ik weet dat ik wil stoppen, maar ik wil niet opgeven! Ik zeg de Nederlandse vrouw gedag. Ik moet echt een beetje gas terugnemen. Ik heb te veel energie verspild in die eerste kilometers, maar ik wil niet opgeven.
Met dat ik de vrouw gedag zeg wordt het zwaar. Niet alleen omdat ik moe ben, maar ook omdat er niemand meer naast mij loopt. Er is niemand langs de kant om me aan te moedigen. Er loopt niemand achter me en ook al snel niemand meer voor me. Moederziel alleen loop ik daar een tergend langzame run. Alleen maar rechtdoor op een brede lege straat in een slapend dorp. Waar blijft dat keerpunt?

15km en ineens is hij er! Een keerpunt en een tweede kralenarmbandje. Deze is veel mooier. Het zijn bruine kraaltjes met aan het uiteinde een chinees geluksmuntje. Dit armbandje geeft me moed! Ik jog meer dan dat ik nog ren. Ik lijk bijna stil te staan, maar ik mag niet gaan lopen. Als ik ga lopen, ben ik verkocht. Ik ga het niet doen! Ook al moet ik nu dat vreselijk saaie stuk weer terug, in mijn eentje, zonder publiek. Ook al kom ik als laatste binnen, ik mag niet gaan lopen!

Dus ik jog, ik sjok, ik zet door, die lange saaie weg weer terug. En gelukkig zie ik aan de andere kant van de weg ook mensen joggen, sjokken en oh zelfs wandelen. Dat betekent in ieder geval dat ik niet als laatste binnenkom. Het maakt me niet uit wie het wel doet, maar ik ben blij dat ik het niet ben!

Halong Bay Half Marathon

Geen idee hoeveel kilometer ik heb gelopen, maar ik krijg weer een flesje water. Vreemd eigenlijk, ik had mijn vorige flesje nog niet leeg. Het is helemaal niet zo warm als dat ik had gedacht. De run is natuurlijk in een baai en er staat een fris briesje hier langs de kust. Wat dat betreft is het goed te doen. Maar wat betreft de afstand…. Hey, zie ik daar nou een bord met 19km staan? Zo ver heb ik nog nooit gelopen! Binnen een seconde zeg ik tegen mezelf: ‘oh joh, zo is het wel goed’ en ‘doorlopen zul je, je bent er bijna’. En ik ga door!

De brug over, die lijkt makkelijker te gaan dan de heenweg, de markt is inmiddels opgebouwd en weer achter m’n hotel langs. En ineens word ik enthousiast. Ik ga het halen! Ik ga gewoon een halve marathon lopen! Zou m’n broer al wakker zijn? Zou hij bij de finish staan? Hey, die finish hé, die was toch vlak bij het hotel? Ik was toch net op 20km? Dan moet ik toch wel die finish kunnen zien?

God wat is die baai lang! En oh wat mooi is ie eigenlijk! Ik heb op de heenweg niets bekeken door dat stomme nummer. Wat is het hier mooi en wat loop ik hier toch stoer te wezen. Ik loop het bochtje door en dan zie ik allemaal meisjes in felgroene pakjes dansen en joelen voor mijn binnenkomst. Nu kan ik niet meer sjokken natuurlijk en ik sprint alsof ik nog bakken met energie over heb. Wat een adrenaline in een keer. Vol in de remmen wel, want na de finish lijn staan gelijk een paar hekken. Best vreemd binnenkomen, zo in je eentje. Oververhit ren ik naar mijn broer. Wat heb je snel gerend zegt hij. Sorry, roep ik, ik moet eerst naar het toilet.

Halong Bay Half Marathon

Ik ren naar de dixie en laat daar alle zenuwen van vanmorgen achter. Poeh, dat lucht op! Hoe ik die 21km mee heb kunnen dragen, weet ik ook niet. Terug bij mijn broer kijken we naar mijn tijd. 02:01:49 zegt mijn telefoon. Ai, dat is balen. Ik bedenk me wel dat ik natuurlijk wat heen en weer heb gerend. Ik zie het ook aan mijn kilometers. Mijn 21km was wel binnen de twee uur. Nét binnen de twee uur, maar voor mij telt ie. Het kan me ook eigenlijk niet schelen. Ik heb helemaal geen officiële tijd. Ik heb geen bibnummer, dus geen tijd, maar Hey, ik heb net een halve marathon gelopen!

Halong Bay Half MarathonIk heb het gewoon gedaan! En ik lig niet eens helemaal in de kreukels. Sterker nog, ik voel me super goed en heb ineens heel veel energie! We lopen terug langs de baai op weg naar het hotel. Wat is het hier prachtig en wat voel ik mij bevoorrecht dat ik op zo’n mooie locatie mijn eerste halve marathon liep!

Uiteindelijk vind ik twee jaar later toch een officiële tijd op de website van de Halong Bay Half Marathon: 02:01:43:242. Ik ben maar wat trots op dit avontuur. En als je me binnenkort eens ziet, kijk dan maar eens naar mijn pols, daar zit waarschijnlijk nog steeds het geluksmuntje!

Mijn tweede en derde marathon liep ik in Den Haag en Utrecht in het begin van mijn blessuretijd en aan de start van mijn NY marathontrainingen. Ook deze runs verliepen niet vlekkeloos en had ik beter anders voor kunnen bereiden. Dit jaar, 2017, liep ik voor het eerst weer een halve marathon, het verhaal van deze run lees je hier Midnight Sun Half Marathon.

Ik beloof jullie en mijzelf hierbij dat ik voor een volgende halve marathon naar behoren zal gaan trainen. Sterker nog, de volgende halve staat al gepland, in maart, dus ik begin alvast met mijn eerste trainingsrondje.

In maart reis ik naar Cyprus voor de Limassol Half Marathon. Ben je benieuwd naar deze marathon kijk dan eens bij Limassol Marathon. Mocht je het leuk vinden om met mij mee te rennen, de early bird tickets zijn nu nog heel goedkoop!

See you next run!

xx

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *