Minnie in het Wilde Westen

Ineens ben ik wakker, maar dan ook gelijk zó wakker dat ik me besef dat de wekker niet is gegaan. Snel kijk ik op m'n telefoon... 05:00 uur. Vijf uur? Mijn wekker staat toch pas om kwart over vijf? Ik ben een keer vóór de wekker wakker geworden. Dat gebeurt nooit! En dan uitgerekend op dít tijdstip? Het zal wel te maken hebben met de twee koppen thee van gisteravond. Ik spring maar meteen uit bed.
Even later kruip ik er weer in maar ik ben te excited om nog in slaap te vallen. Dat heeft ook weinig zin, want die wekker gaat echt om 05:15! 
Net iets trager dan 15 minuten geleden klim ik uit bed om vervolgens wel alle records te verbreken. Om 05:30 uur zit ik in de auto... aangekleed... en m'n koffer is ook mee! Mijn vader is zo lief om mij naar Den Haag Centraal te rijden.

Ik heb alles een beetje te ruim gepland. Thalys waarschuwde voor extra controles en op tijd aanwezig zijn. Ik ben dus al om 06:11 op Rotterdam Centraal. De Thalys gaat pas om 07:00 uur, maar de volgende aansluiting leek me te krap. Alle tijd dus en gelukkig staat de koffie in Rotterdam al klaar. 
De Thalys blijkt echter pas op het laatste moment binnen te komen. Sterker nog, er wordt al gefloten terwijl er nog veel mensen op het perron staan. De conducteur gaat waarschijnlijk ook een fijn weekend tegemoet, want hij wacht nog even zodat iedereen gewoon mee kan. 
Ik zit en de reis kan beginnen! Om de tijd te doden, oefen ik wat Spaans. Nee, inderdaad, daar heb ik niets aan in Parijs. Ik probeer een paar Franse woorden op te halen, maar kom niet verder dan: 'Parlez-vous anglais?' en meer hoef ik ook eigenlijk niet te weten!

Ik had verwacht dat het nog een beste trip zou zijn, maar in 2,5 uur zoeft de trein van Rotterdam naar Parijs. 2,5 uur!
In de trein koop ik gelijk al mijn metro-kaartje en de verkoopster vertelt mij vriendelijk welke metro en overstap ik nodig heb. 

De RER - metro -  is snel gevonden. Lijn D, richting Melun, komt ook direct binnenrijden. Dit gaat lekker snel! Bij de eerste halte, Chatelet - Les - Halles stap ik over op RER A met als eindbestemming Marne-la-Vallee Chessy. Ze maken het nog even spannend door iedereen bij het voorlaatste station er uit te gooien. Met handen en voeten maakt de conducteur duidelijk dat er een nieuwe trein komt. Geen probleem, ik ben toch ruim op tijd.

Om kwart voor elf kom ik op het station van Disneyland aan en na een paar guards op hun Engels te hebben getest, ben ik om elf uur bij hotel Cheyenne. Het was alleen even zoeken naar de receptie, het is hier zó groot allemaal. Ik voel me Minnie in dit Wilde Westen. Wat een andere wereld is dit! Ook de receptie is enorm. Ik word ontvangen door Cowboy Billy, of mag ik dat niet meer zeggen? Misschien was het een cowgirl of cowgenderneutral. Anyway, met een Yee Ha! word ik doorverwezen naar de receptie. Allerlei checks en papieren, maar de receptioniste legt alles vriendelijk uit. Loopreizen heeft het me werkelijk zo makkelijk gemaakt! Per post kreeg ik alle papieren, die ik alleen maar aan de receptioniste hoef te overhandigen. Ik krijg m'n kamersleutel, ontbijtbonnetjes en toegangskaartjes tot het park. Ik hoef niets meer te doen! Nou ja, alleen nog even geduldig wachten. 
Ik wist wel dat ik pas om 15:00 uur in mijn kamer kon inchecken, maar had gedacht dat ik al naar het park kon gaan. Ik heb echter een toegangskaart voor twee dagen, dus besluit dan liever voor een volle zaterdag en zondag te gaan. Niet getreurd, koffers naar de bagagekamer, koffie drinken en telefoon opladen, startbewijs ophalen bij de marathon expo en de omgeving verkennen. 

Ik kan al wel naar de Disney Village, waar allerlei shops en restaurants zijn. Zo grappig om te zien dat er zoveel mensen met disney-shirts en oren lopen, totaal geen gêne, heerlijk! Morgen tijdens de run komen mijn oren ook tevoorschijn. Ik wandel rond in het dorp, haal mijn startbewijs op, loop eens langs andere hotels, eet een late lunch en strek aan het einde van de middag even mijn benen in mijn Western room. 

Ik ga na het eten nog even kijken bij de 5km run. De start is 5 minuten bij het hotel vandaan. Ik sta in een bocht net na een bruggetje waar iedereen zo vanaf  komt hollen. Er staan veel mensen langs de kant te kijken, camera's klaar om alles vast te leggen. Ready? Set! Daar komen de eerste lopers en rolstoelers. Gejuich in zes talen om mij heen. De volgende wave gaat van start en nog een en nog een. Ik zie heel veel Minnies en Sneeuwwitjes en ook dwergen en Ijoors en Goofy en Shrek en prinsessen en paarden, mensen met te veel kleding en mensen met te weinig kleding, hele snelle en net zulke tevreden rustige wandelaars. Iedereen kan hier aan meedoen en iedereen doet het dus ook gewoon.
Nog meer gejuich en vooral blije gezichten. Een enkeling is niet blij met dit bruggetje zo vlak na de start. Ik heb eigenlijk geen idee van mijn parcours morgen. Het maakt me ook niet uit, het wordt één groot feest en ik ga er nu al vanuit dat ik veel zal filmen onderweg. Ik weet niet hoe het gaat lopen, maar lopen ga ik. En lachen, net zo'n grote grijns als ik zojuist op al die gezichten heb gezien. 

Ook morgen zal ik me Minnie in het Wilde Westen voelen. Een vreemde eend in de bijt in deze over de top wereld, maar ik ga gewoon mee in die doldwaze gekte. Inburgeren in de magie van dit land. Ik kan niet wachten om morgen te lopen en de Disney parken te ontdekken.
Hoe dat verloopt, lees je morgenavond in mijn blog. Maar dat ik ga genieten, is een ding dat zeker is! 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *