Marathon-Hangover

The Night Train & The After Party

fullsizerender-24Woensdagochtend en we zijn net een paar uur geleden geland op Schiphol. Ik zit in de trein naar huis en vraag me af wat ik ga doen. Eigenlijk wil ik gewoon iedereen zien, mijn familie en vrienden. Vertellen, delen en dikke knuffels geven. Iedereen werkt natuurlijk vandaag, dus ik loop een rondje door de stad. Ik ben op zoek naar een traktatie, om de overwinning te vieren en cliënten en collega's te bedanken voor alle aanmoedigingen de afgelopen maanden. Eigenlijk wil ik nu al naar het werk, om mijn avontuur te kunnen delen. Ik ben bang dat de euforie wegwaait als ik er niet meer over praat. Ik zie er nogal doorreisd uit, dus misschien maar beter als ik eerst een nachtje ga slapen. Vreemd om weer thuis te zijn, geen groep mensen om me heen en wat is het hier 's nachts stil op straat! Donderdag deel ik koekmedailles uit op mijn werk, omdat supporters ook een lintje verdienen. Ik lunch met een vriendin, werk aan mijn blog en ga uit eten met vrienden. Vrijdag komt mijn broer langs en 's avonds gaan we samen met mama uit eten, werk ik verder aan mijn site en maak een facebookpagina aan. Nu begint het tof te worden want er komen eerste reacties. Zo leuk, dank jullie wel!

Lieve reacties en een leerpunt
Lieve reacties van hen die het knap vinden, hartverwarmende reacties van hen die net zo hard hebben lopen bikkelen in NY en zij die zeggen ‘daar nooit te komen en al blij te zijn met 5km lopen’. Voor deze mensen heb ik een kleine boodschap. Ik ben namelijk ook heel blij met jouw 5km. Ik vind echt dat je daar trots op mag zijn. Jij kunt die 5km uitbouwen, net als ik dat deed, maar het hóéft niet. Je hóéft namelijk niet te rennen, je hóéft jezelf niet wekelijks te pushen harder of verder te gaan. In de wereld van de sociale media is het beste nooit genoeg. In mijn ogen is het veel belangrijker dat je jezelf uitdaagt binnen je eigen grenzen, niet die van een ander. Of dan de teleurstellende uitspraak als een loopje eens niet lekker gaat; ‘je komt in ieder geval verder dan de mensen op de bank’. Why dat constant appels met peren vergelijken? Vergelijk jezelf alleen met jezelf en ga af en toe lekker de strijd aan met jezelf, als je wil. En zo niet, dan niet, je hóéft namelijk niet!
Dat heb ik mijzelf dit jaar ook moeten vertellen iedere keer dat ik teleurgesteld was door blessures en mijn tempo van binnen 4 uur naar binnen 6 uur zag terugzakken. Natuurlijk is het jammer, maar ook ik hoef niet.

Praat, schrijf, lees, kijk, droom en adem.
Het is een aaneenschakeling van vieren van dit geweldige avontuur! Ik praat, schrijf, lees, kijk, droom en adem de New York Marathon in en uit, 24/7.
Zaterdag ga ik naar de fitnessexpo en zie eigenlijk voor het eerst weer dat er ook nog een andere wereld is, dan het marathonleven. Hier staat heel fitnessland te praten, schrijven, lezen, kijken, dromen en ademen over krachttraining. Ik loop er wat verloren rond. Dit is niet meer mijn wereld. Krachttraining op dit niveau gaat niet samen met lopen op dit niveau. Ook al mis ik krachttraining enorm, ik pas hier momenteel even niet in thuis. Ik weet dat die tijd weer gaat komen. Als ik het lopen op een lager pitje ga zetten. Wanneer die tijd is weet ik nog niet.
Zondag heb ik er even moeite mee. Juist omdat ik even helemaal niet meer weet waar het tijd voor is. Twee weken niet trainen na de marathon luidt het advies, maar daarna…. Wat ga ik doen met mijn leven na de marathon. Zeeën van tijd en nieuwe ideeën. Zo vaak krijg ik deze dagen de vraag: en nu? Wat ga je doen? Een nieuwe marathon? Stoppen met lopen?

 

img_4930Destination unknown
Ik voel mij als op een onbekend station, niet wetende in welke trein ik zal stappen...of ik überhaupt in zal stappen.
Ik sta op dat station en voel een kater opkomen. Ik zoek een bankje op en ga zitten. Misschien moet ik eerst even bijkomen, het station verkennen en dan wat treinen kijken vanaf dit bankje. Ik heb dan wel een ticket voor de nachttrein naar Rotterdam, maar dat kan ik altijd nog weggeven aan een toevallige passant. Voor het geval er een stoomtrein of een HSL binnenrijdt, die op dat moment wellicht beter bij me past. Treinen genoeg, dat heb ik al wel gezien. Laat mij nu eerst maar even zitten op dit bankje en kijken naar alles wat er passeert. Nagenietend van het fantastische feest en de after party. Tegen de tijd dat mijn kater verwerkt is en ik veilig ben ingestapt zal ik jullie laten weten hoe de reis verloopt en wat mijn volgende bestemming is.

Liefs,

xx

6 Responses to “Marathon-Hangover

  • Mooi geschreven!! Mooi om te lezen ?

  • Leuk dat je het gelezen hebt! 🙂 Dankjewel!! xx

  • Een deel van mijn motivatie komt bij jou vandaan, lieve Tynke! Blijf vooral lopen. En schrijven!

  • *bloos* Wat een prachtige reactie, van een schrijfster!! Zo goed om te horen dat ik een beetje heb bijgedragen aan je loopvreugde. Keep running! xx

  • Heel herkenbaar! Ik liep 6 november m’n 1ste marathon in Porto en ik herken me helemaal in wat je schrijft. Ik ben er ook nog ‘ns emotioneel bij. De vermoeidheid die er nu uitkomt denk ik, het strakke schema dat wegvalt en het gevoel ‘wat nu’…
    Alleszins proficiat met je prestatie en… keep on running!!!

  • Wow, in Porto! Dat lijkt me heel erg gaaf. Ik heb ook lege momenten, maar het bouwen van deze site is een goede invulling voor mij. Misschien kun je vanaf volgende week een afbouwend schema gebruiken? Om toch weer wat structuur te krijgen. Als je je daarna goed voelt een nieuw doel bedenken. Dit kunnen kortere of langere loopjes zijn, maar natuurlijk ook op een heel ander gebied dan sport. Je kunt dit! Blijven genieten!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *