I am a Marathoner!

Lieve supporters,

Bedankt voor jullie aanmoedigingen de afgelopen maanden. Supporters zijn zo hard nodig en jullie verdienen dan ook net zo hard een lintje. Het is gelukt, ik heb het gedaan! Bedankt!!

2016, wat een jaar!
Een lang traject vol enthousiasme, doorzettingsvermogen, blessures en dipjes. Mijn voorbereidingen voor de marathon zijn alles behalve optimaal. Zelfs nog tijdens de vlucht en de dagen in New York heb ik veel last van mijn rug. Waarschijnlijk spanning, maar vervelend is het wel. Ik zie dan ook als een berg op tegen de run en kan niet wachten tot het allemaal achter de rug is. Wat zal het fijn zijn niet meer te moeten rennen tegen alle spanning en pijn in. Weer gewoon te mogen genieten van een kort zondags loopje door het bos. Voor de lol. Lijkt me heerlijk!

Raceday
Zondagochtend word ik om vier uur wakker - een kwartier voor de wekker…ìk - en voel me eigenlijk heel prima. De pijn in mijn rug is verdwenen als sneeuw voor de nazomer zon en ik ben niet eens echt gespannen. Oké ik moet wel een paar keer naar de wc, maar dat komt alleen maar goed uit. Ben ik daar maar vast vanaf ;). Het moet maar gewoon gebeuren, ik kan nu toch niets meer aan de voorbereiding veranderen. Ik eet een bakje yoghurt en een fruit smoothie. Verder krijg ik er niets in, misschien toch wat gespannen. De bananen en repen neem ik mee voor later. Om half zes vertrekt de bus richting de start. Heel onwerkelijk zo door het donker. Als we aankomen is het nog rustig. We kunnen een goede plek uitzoeken om met de groep te wachten, de wc’s zijn nog schoon en er staat geen rij voor de koffie. De tijd vliegt voorbij. Koud is het wel, maar als we ons verplaatsen naar een strookje zon en ik een dekentje en poncho krijg, gaat het prima. Ik zoek alvast mijn startvak op, ga nog eens naar het toilet en dwing mijzelf nog wat te eten. Iemand start rond dezelfde tijd en bij dezelfde wave als ik, maar dan een vak verder. Ik laat me afzakken van c naar d om het laatste half uur tenminste nog met iemand samen door te brengen. Nog een keer plassen, laatste laagjes kleding in de kledingcontainer – voor het goede doel. Het volkslied wordt ingezet en bezorgt mij overal kippenvel. Een luid applaus en gejuich en daar gaan we dan.

Verrazano-Narrows Bridge
De eerste brug op, waar ik zo tegenop had gezien. Binnen een paar stappen ben ik mijn groepsgenote kwijt. Even zoek ik haar, maar dan bedenk ik me: ik moet dit alleen doen. En dan merk ik dat het eigenlijk best prima gaat, die brug en dat het uitzicht fantastisch is. Misschien moet ik dan toch maar gaan genieten, zoals iedereen mij aangeraden heeft. En met kippenvel tot aan mijn kaken en een grote grijns op mijn gezicht voel ik me ‘rete’ trots dat ik dit mag doen. Dat ik hier mag lopen. Voor ik het weet ben ik over de piek van de brug heen en stuif ik naar beneden. De eerste wijk in, wat gaaf met al dat publiek. Het tempo zit er goed in en ik loop eigenlijk best heel lekker. Ik zie dat ik wat te hard loop, maar kan mezelf ook niet echt terugfluiten. Dan maar lekker lopen, zolang het gaat, want ik wil niks forceren. En langzamer lopen, dan lekker lopen is nou eenmaal niet prettig voor mijn lijf. Ik loop heel constant dus dan zal het wel goed zijn. Mijn pace is kilometers lang 6:20 in plaats van de geplande 6:50. Ik kom veel Nederlanders tegen en maak met veel een praatje om het enthousiasme te delen en de tijd te doden. Tegen iedereen zeg ik dat het heerlijk gaat, ik wat te hard loop, maar dat het goed voelt. Ze waarschuwen mij dat het nog een eind is, maar dat ze het zelf ook merken dat het harder gaat dan gepland. Ik probeer wat langzamer te gaan, maar aan mijn pace te merken lukt dat niet. Tot aan die verschrikkelijke killing brug op 25km. Het tempo ligt er helemaal uit, ik kruip tegen de brug op, maar vertik het om te gaan wandelen. Het begint nu toch ook wel zwaar te worden. Dan maar even iets rustiger lopen.

Support
Op 26km staat mijn vader en het supportteam, alle aanhang van de mensen uit de reisgroep. Al zwaaiend storm ik op mijn vader af. Een dikke knuffel en twee halve banaantjes neem ik in ontvangst. Het verzoek voor een foto sla ik af, ik moet echt weer door. Als ik een paar tellen later in een ooghoek mijn vader struikelend mee zie rennen, zet ik het op een schreeuwen. Wat voel ik me schuldig dat ik niet even heb gewacht op de foto terwijl hij daar al de hele dag staat te wachten om mij één seconde te zien. Dus een blije foto en dan toch echt weer door. Ik verslik me drie keer in de banaan en mijn ademhaling raakt helemaal van slag. De andere banaan geef ik snel weg aan een wandelaar en ik probeer me te herpakken. Dat gaat even, maar dit stukje heeft mij een hoop energie gekost. Op 28km schiet er een steek door m'n rug. Sh*t, dit gaat lastig worden met nog 14km te gaan! Even wandelen en een pijnstiller naar binnen werken dan. Terugdenkend aan de zenuwbeknelling en de uitval in mijn been eerder dit jaar, krijg ik het toch wel wat benauwd. Ik besluit dat ik dan maar beter wat vaker kan wandelen, dan naar de ehbo post te stappen. Ik ben zo ver gekomen dat ik het af wil maken ook. (Achteraf vind ik dit wandelen erg jammer, maar het is lastig voor de geest te halen hoe stuk ik was. Je vergeet pijn ook weer snel).

Dit duurt lang
De 14km die ik nog te gaan heb duren lang, met steeds meer wandelingetjes tussendoor. Dan dwing ik mezelf om in ieder geval stevig door te wandelen, de stukjes naar beneden het op een lopen te zetten, maar de stukken omhoog zijn killing. Mijn energie is nu ook echt op. Steeds vaker stop ik voor die vieze gatorate. En dan hobbel ik weer een stukje door. De lol is er wel een beetje af en zelfs het publiek kan me niet meer vooruitduwen. Behalve als er echt mensen naar mij roepen, dan wil ik ze niet teleurstellen en sjouw weer door.
Ik zoek het supportteam. Ik weet niet precies waar ze staan, dus probeer te blijven lopen, want wandelend voorbij gaan zou toch wel erg genant zijn. Een kilometer voor de finish zie ik de vlag van run2forty2 en ik hoor ze joelen. Ik zie eigenlijk alleen mijn vader, terwijl er een hele groep staat.

Ik ga het halen!
Nu weet ik: ik ga het halen! Ploeterend de laatste meters door en dan ineens was hij daar. De finish! Voor de foto dan nog maar even m'n armen in de lucht gooien, lachend als een marathoner met spierpijn. Wat ben ik blij dat ik over de finish ben. Ik vlieg de eerste de beste steward om de hals, dat vindt hij vast niet heel vervelend 😉 en neem die prachtige medaille in ontvangst. Eigenlijk wil ik nu heel hard gaan huilen van geluk, maar er is niemand om het mee te vieren, dus ik loop door. Het is nog een heel eind lopen en ik ben blij dat ik iemand uit de groep tegenkom. Samen praten we over de hoogte- en dieptepunten van de afgelopen uren en schuifelen door richting hotel. Dat is nog wel een eind en wat zijn we blij als we een fietstaxi vinden!

IMG_4783

Ik heb het gedaan!
Alle spanning en pijn valt van me af. Ik heb er dan wel heel lang over gedaan, maar het is klaar. Al het harde werken, alle tijd en energie, alle trainingen, alle pijn, alle spanning, de wekelijkse bezoekjes aan de fysio en de masseur, de ijsbaden, het smeren, het tapen, alles is klaar. I did it! Terug in het hotel hoor ik dat mijn tijd 04:51:43 is en ik denk dat ik daar al met al heel tevreden mee mag zijn.

Liefs,

xx

10 Responses to “I am a Marathoner!

  • Super verslag weer en terecht dat je trots op jezelf bent. Je hebt echt iets groots gepresteerd. Ik vind je een Heldin Tynke

  • Damn you rock chickie!! Wat een belevenis, echt een diepe buiging voor jou!!

    Ooit , misschien ooit loop ik ook een hele marathon, maar dan op zeker ook New York!

    Draag je medaille met trots, je hebt hem meer dan verdiend!

    Liefs xx

  • Trots inderdaad! Dankjewel Coen!! 🙂

  • Dankjewel Diana! Ik zeg doen! Als ik het kan, na zo’n intensief traject… En nu overheerst de trots en de kick en is alle pijn en moeite vergeten. Wat een avontuur!! xx

  • Die medaille pakken ze je nooit meer af… Ik moet het nog maar zien te doen! Mooi verslag.

  • Dat je het wil is al een hele stoere stap! Welke marathon wil je gaan lopen?

  • Je hebt het over je supporters. Ik snap je, maar je hebt zelf elke stap gezet. Niemand heeft je gedragen. Jij hebt deze prestatie behaald en daar mag je geweldig trots op zijn. Geniet ervan.
    JP

  • Heel mooi geschreven en geeft mij ook de motivatie om mijn 1e marathon met succes uit te lopen. Je tijd is ook prima toch! Nu straks eerst Rotterdam en wie weet…..

  • Ik ben zeker trots! Ik heb het gedaan, met behulp van supporters. Ik heb gemerkt dat je met aanmoediging en bevestiging verder komt, langer door kunt gaan. Dat vind ik mooi!

  • Dankjewel! Leuk dat je het gelezen hebt. 🙂 ja…wie weet!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *