De weg naar de New York Marathon

De weg naar de New York Marathon

Ik herinner het me nog als de dag van gister. Het is ergens begin december 2015. Ik ben net terug van vijf weken backpacken in Azië. Er komt een mail binnen van de TCS Marathon. Vreemd dat ik daar reclame voor krijg, denk ik en negeer de mail. Ik heb dan wel net eind november met weinig training een halve marathon in Vietnam gelopen, maar de ambitie om een marathon te lopen heb ik niet. Bovendien trekt New York mij niet zo, ik houd meer van lange reizen in warme oorden.
Ik negeer de mail, maar als ik er een paar dagen later weer langsscrol ben ik benieuwd wat er eigenlijk in staat. Iets met of ik interesse heb deel te nemen en hoe je je dan kunt aanmelden. Nee, ik heb geen interesse om deel te nemen, maar hoe werkt dat eigenlijk met aanmelden? Ik ken een paar mensen die hebben deelgenomen aan de marathon van New York. Je zou wel gek zijn om dat te doen, maar welke mensen mogen daar eigenlijk aan meedoen? Ik bekijk de opties: 1. Een toptijd lopen en zo je plek verdienen. 2. Een topbedrag inzamelen voor een goed doel. 3. Topgeluk hebben en ingeloot worden. Alledrie voor mij geen optie, lijkt me.
Toch stuur ik iemand een paar dagen later het volgende bericht:
Ik kreeg vorige week een mail binnen met verschillende manieren om je aan te melden voor de NY marathon…de kans voor deelname is vast super klein…maar het gaat niet meer uit m’n eigenwijze hoofd.
Geen idee waar dat idee vandaan komt. Misschien omdat ik een uitdaging wil? Misschien omdat ik denk de hele wereld aan te kunnen net terug van vijf weken reizen, of na die redelijke halve marathon in Vietnam? Misschien omdat ik denk dat de kans toch zo klein is, dat het niet door zal gaan? Ik weet niet hoe het in mijn hoofd is gekomen, maar het wil er niet meer uit.
Ik doe wat research, vraag wat rond en kom op een andere manier van inschrijven. Ik meld me aan bij een reisorganisatie Run2forty2. Zij verzorgen luxe marathonreizen naar verschillende marathons over de wereld. Doordat zij een x aantal kaarten inkopen voor de reizigers, ben je bij inschrijving voor de reis verzekerd van een startbewijs. In januari is de deal gesloten, ik ga naar New York!

Het rennen gaat overigens top!
Terug van de reis en ingeschreven voor een aantal loopjes en de marathon, wil ik nu toch wel serieus gaan trainen. Dus ik begin drie keer in de week te lopen en dat gaat lekker. Ik zet een loopgroepje op met het werk. We zullen samen richting de Midwintermarathon in Apeldoorn trainen. De beginners op de 8km, zei die al wat langer lopen op de 16km.
Ik loop ruim een PR op deze afstand van 10EM en verder dan wat stramme kuiten na het lopen ging het prima. Als ik een paar dagen later weer met mijn collega’s een blokje om wil doen, zijn de kuiten nog steeds wat stram. Drie straten verderop beginnen mijn schenen te zeuren en ik besluit het wat rustiger aan te doen met wat stukjes wandelen tussendoor.

De halve marathon
Ik neem even rust, maar niet lang, want in begin maart staat de halve marathon op de CPC in Den Haag gepland. De dag daarvoor heb ik een bootcamp en omdat ik mijn schenen wat wil ontlasten, doe ik extra squats in plaats van rondjes te rennen. Ik had kunnen bedenken dat ik daar last van zou krijgen de volgende dag. De halve marathon begint niet lekker, misschien loop ik al te snel, maar dat merk ik pas na twee kilometer. Ik probeer langzamer te lopen, iets wat ik tijdens het lopen heel lastig vind. Het gaat beter, maar waar blijft het strand nou. Ik heb horen zeggen dat dat het moeilijkste stuk is en dan moeten we ook nog helemaal terug naar de stad. Eenmaal op het strand aangekomen ben ik zo moe, dat ik even stop. Geen goed idee, mijn bovenbenen lopen helemaal vol en ik moet nog een heel eind. De laatste 5km ren ik steeds op een sukkeldrafje met heel veel onderbrekingen. Als ik over de finish kom heb ik het intens koud en doet alles me zeer. Als een zielig hoopje stap ik op de trein naar huis.

Al snel komt de vechtersmentaliteit weer boven en twee weken later loop ik de halve marathon in Utrecht. Ik wil bewijzen dat ik het kan. Helaas denkt mijn lijf daar anders over. Ik besluit even tot rust te komen, want volgende maand beginnen de trainingen
voor de marathon.

Rust, fietsen en opbouwen
Ergens in die tijd zo in het voorjaar begint ook shinsplints weer de kop op te steken. Terwijl ik dolgraag wil beginnen aan de marthontrainingen, houd ik rust, zit ik op de fiets, sta ik op de crosstrainer en ga ik voor het eerst naar de masseur. Dat helpt en eindelijk kan ik weer opbouwen. Wel een beetje voorzichtig, want na de schenen begint de knie te zeuren, toch weer even een tandje terug en dan weer opbouwen. In de zomermaanden gaat het goed, ik mag langzaam opbouwen en kan dan eindelijk weer volgens het schema meelopen. Begin augustus krijg ik wat vreemde last van een been, maar het is een vage klacht en ik kan er volgens mij wel mee doorlopen. Voor de zekerheid ga ik na een paar weken toch maar eens naar de fysio, want de klacht gaat niet weg en ik moet langere afstanden gaan lopen. De fysio weet het ook niet zo goed, hij zegt dat ik op mijn gevoel af moet gaan, maar voorzichtig moet doen. De gepplande 30km is natuurlijk niet verstandig, maar ik wil deze afstand toch graag lopen.
En dat doe ik, met pijn en moeite, maar ik heb het gedaan, denk ik nog. Dat ik de rest van de week letterlijk niet meer op mijn linkerbeen kan staan, had ik natuurlijk ook niet zien aankomen.
Ik ga terug naar de fysio en hij weet het ook niet precies. Dan maar zelf doktertje spelen en het internet afstruinen. Ik denk namelijk dat het geen spierpijn is, maar zenuwpijn. Ik ga terug naar mijn masseur en een andere fysiotherapeut. Conclusie: een zenuwbeknelling en ontstoken achillespees. New York komt nu aardig in het gedrang. Drie weken kan ik niet lopen van de pijn en dan begin ik opnieuw met 1 minuut rennen, 1 minuut wandelen. Wat voel ik me slecht, wat heb ik veel pijn en wat ben ik bang dat ik het niet ga halen. Alles staat nu in het teken van de marathon, ik loop, ik fiets, ik ren, ik rek, ik strek, ik koel, ik verwarm, ik zwem, ik laat me masseren en behandelen. Wat een tijd heb ik in die maanden in mijn herstel gestoken! 

Weer opbouwen
In september kan ik dan eindelijk weer gaan opbouwen. Twee maanden heb ik voor de opbouw. Dat moet dus in sneltreinvaart, maar snel vinden de schenen weer niet leuk. Het gaat allemaal niet vlekkeloos en wat ben ik verschrikkelijk traag geworden in de afgelopen maanden. We trainen binnen hartslagzones en aangezien mijn hartslag binnen no-time z’n eigen party houdt, moet ik altijd langzaam lopen. Als ik sneller ga lopen ben ik nu ook echt buiten adem, mijn conditie is nergens meer.
Deze periode is het zwaarst van het afgelopen jaar. De angst dat ik het niet ga halen, het feit dat ik zo traag ben, constante pijntjes, ik begin behoorlijk marathonmoe te raken. Maaaar ik loop door, we gaan niet na zo’n zware weg opgeven vlak voor de eindstreep. De eindstreep van het traject bedoel ik dan. Dus ik loop door, ik bouw op. Ik vertraag, ik heb pijn, ik geef op, maar loop nog altijd door. Ik durf bijna niet meer te lopen, zo bang ben ik dat ik de training niet kan volbrengen omdat ik moe ben of pijn krijg. Mijn omgeving vraagt zich af of ik wel door moet gaan. Een ook al heb ik er zelf ook mijn twijfels over, ik ga toch door. Dit is wat ik wil en dit is wat ik ga doen. 

Een emotionele rollercoaster
De laatste twee weken zijn een emotionele rollercoaster. Ik loop een halve marathon en stop zo ontzettend vaak, dat ik uiteindelijk zo langzaam ben dat ik in het donker door het bos moet lopen, doe dit nooit!!! Ik loop 34km met mijn broer naast mij op de fiets en ben intens gelukkig dat ik dit volbracht heb en zonder al te veel pijntjes. Alhoewel ik de rest van de week toch weer pijn in mijn rug heb en dat brengt zorgen met zich mee. Dan zie ik het echt even niet meer zitten. Ik ben zo dichtbij, maar heb alweer last, zou het dan gewoon niet mogen ofzo? Gelukkig zijn daar de fysio en de masseur, waar ik zo op de valreep best twee keer achter elkaar mag komen. :)mijn helden! 

Een weekje vrij
Ik neem een week vrij om wat tot rust te komen. Ik wil niet depressief naar New York vertrekken en als ik zo doorga, gaat dat er dik inzitten. Dus ik neem vrij. Ik ga zwemmen met vriendinnen en hun koters, ik ga lekker buiten de deur eten met familie, ik bouw een site om mijn gedachten te verzetten en loop een heerlijke laatste prikkeltraining in Nederland. Een heerlijke training ja, ik hoef maar 8km en mag even wat harder lopen. Ik geniet er enorm van. Door het mooie bos, door de regen, maar met een grote grijns op mijn gezicht. En ineens valt alles van me af. Gewoon gaan genieten zei iedereen en ik was even vergeten hoe dan. 

Nu staat mijn koffer ingepakt klaar, hoef ik alleen nog maar een paar uur te gaan slapen en dan gaat het grote avontuur beginnen. Ik mag weer op reis, een nieuwe wereld tegemoet! Ik mag naar die gigantisch indrukwekkende stad New York! Ik mag allerlei highlights bekijken waar ik al zoveel over heb gehoord, maar me nooit een goed beeld van heb kunnen vormen. En ik mag een marathon lopen. Eentje waarvoor ik een jaar lang heb geknokt, met bloed, zweet en tranen. Ik wil niet langer meer denken aan de moeilijke weg er naartoe. Ik wil niet langer meer denken aan het feit dat ik heel lang over de marathon zal doen. Ik zal denken aan het feit dat ik nooit op heb gegeven. Ik zal denken aan de reden dat ik aan de marathon ben begonnen. Ik wilde een uitdaging aangaan om trots op mijzelf te kunnen zijn. Deze lange note is dan ook voor mijzelf; ik ben nu al trots! En mochten jullie meelezen, weet dan dat je ook altijd trots op jezelf mag zijn, voor alles wat je doet. Het gaat namelijk lang niet altijd om het doel zelf, maar om de weg er naartoe en hoe je daar mee omgaat.

Ik stap nu het vliegtuig in, een prachtig avontuur tegemoet en ik kan eindelijk weer zeggen…. 

….ik heb er verschrikkelijk veel zin in!!

Liefs,

xx

8 Responses to “De weg naar de New York Marathon

  • Wat een super mooi geschreven blog, en nu al onwijs veel respect voor je. In mijn ogen ben je nu al een HELD!!!

  • Dankjewel! And I did it, wat een feest!!

  • Mooi verhaal Tynke! Hopelijk heb je écht kunnen genieten in NY, want de weg ernaartoe was lang zo te lezen! Respect voor jou!! Xx As

  • Een fantastische achtbaan aan emoties! Het was zo gaaf en zo zwaar. En nu ben ik zoooo blij dat ik het gedaan en gehaald heb. Dankjewel!! xx

  • Wauw, lijkt me een zwaar traject.. heel veel succes!

    Liefs,
    Edith

  • Dankjewel, Edith! Het is gelukt, i did it! Je leest het in mijn nieuwste blog: I am a Marathoner

  • Hoi Healthy Travels,

    Gefeliciteerd met je prestatie.
    Wat ik me wel afvroeg: hoe lang loop je al?
    Als ik zo lees wat er allemaal in de voorbereiding gebeurde krijg ik de indruk dat je eigenlijk nog niet echt klaar was voor de marathon

    Vind zo wie zo dat veel mensen tegenwoordig veel te snel naar de marathon gaan

  • Ha Remco, dankjewel! Het mag duidelijk zijn dat ik niet klaar was voor de marathon, maar dat was op het moment van inschrijven een heel ander verhaal. Ik loop sinds een jaar of zes in meer en mindere mate. Ik heb ook andere sporten gedaan en het lopen nooit zo intensief getraind als het afgelopen jaar. Ik heb er dit jaar bewust voor gekozen dit wel te doen. Ik raad niemand aan het zo te doen. Er zijn makkelijkere wegen die naar Rome leiden! 😉

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *